Szczur A ma w klatce kawałek drewna. Kiedy czuje ból, wpada w szał. Rzuca się na drewno, gryzie je, biega, walczy z materią. Szczur B nie ma nic. Musi przyjąć każdy impuls w całkowitym bezruchu. Zastyga.
Wynik eksperymentu? Kiedy zbadano ich ciała, wnioski były wstrząsające. Szczur B – ten „spokojny” miał zrujnowany żołądek, wrzody, zniszczone naczynia krwionośne i krew przesyconą kortyzolem. Szczur A był niemalże zdrowy. Przeszedł przez to samo cierpienie, ale jego ciało poradziło sobie z ładunkiem stresu. Dlaczego? Bo wyrzucił to z siebie.
A teraz spójrz w lustro.
Większość z nas żyje jak Szczur B.
Szef przekracza granice, partner rzuca bolesną uwagę, ktoś inny Cię rozczarowuje. Czujesz ten impuls bólu i stresu. Ale Ty nie gryziesz drewna, nie biegasz, nie krzyczysz. Płaczesz też pewnie rzadko.
Uśmiechasz się. Mówisz spokojnym głosem: „nic się nie stało” i zostajesz w bezruchu.
W tej samej chwili do Twojej krwi trafia koktajl chemiczny: adrenalina, kortyzol, glukoza, kwasy tłuszczowe. To jest czyste paliwo rakietowe.
Twoje ciało krzyczy: „UCIEKAJ!” albo „WALCZ!”. Serce pompuje gęstszą krew, mięśnie się napinają, gotowe, by rozerwać zagrożenie na strzępy.
A Ty? Ty sadzasz to naładowane energią ciało na krześle i każesz mu milczeć.
Co się wtedy dzieje?
To paliwo nie znika. Skoro nie zostało spalone w ruchu, w krzyku, w płaczu – zaczyna trawić Cię od środka.
- Gdy połykasz lęk: Twoje nogi i miednica są gotowe do biegu, ale Ty siedzisz. Energia zastyga w powięziach, tworząc sztywny pancerz, który latami odcina Cię od czucia.
- Gdy połykasz smutek: blokujesz łzy, które są naturalnym detoksem (zawierają naturalne środki przeciwbólowe!). Zamiast ulgi, fundujesz tkankom toksyczny osad.
- Gdy połykasz złość – wciskasz gaz do dechy (serce bije, ciśnienie rośnie), ale jednocześnie zaciągasz ręczny hamulec (zaciskasz szczękę, uśmiechasz się). Silnik musi się w końcu zatrzeć.
To właśnie jest biologiczny koszt naszej kultury. Nadciśnienie, miażdżyca, insulinooporność, choroby autoimmunologiczne. Twoje ciało płaci zdrowiem za każdą chwilę, w której wybrałeś bycie opanowanym zamiast bycia prawdziwym.
Uwolnij emocje, nawet gdy nikt nie słucha.
Często słyszę w gabinecie: „Nie powiem mu tego, co czuję, bo on i tak nic nie zrozumie. On się nie zmieni”.
Jednak tu nie chodzi o niego/o nią. Nie wyrażasz emocji po to, żeby zmienić innego człowieka. Wyrażasz je, żeby uratować siebie.
W neurobiologii nazywa się to domknięciem pętli motorycznej. Dla Twojego zdrowia nie ma znaczenia, czy szef usłyszy Twój krzyk. Ma znaczenie to, czy ten krzyk wydostanie się z Twojego gardła.
Wypowiedzenie prawdy (nawet do pustego krzesła), uderzenie w poduszkę, wybieganie tej wściekłości – to sygnał dla Twojego ciała, że można odpuścić.
Jak przestać być Szczurem B?
Nie zawsze możesz krzyczeć w biurze. Ale Twoje ciało nie może czekać latami. Ono potrzebuje ujścia szybko.
- W gabinecie: To poligon doświadczalny. Tu uczysz się „odbezpieczać granaty” w bezpiecznych warunkach.
- W ruchu: Jeśli nie możesz powiedzieć – wybiegaj to. Wytańcz. Wypoć.
- W słowie: Napisz list, w którym wyrzucisz z siebie całą nienawiść, żal i ból. A potem go spal. Nie wysyłaj. Poczuj, jak Twoje ciało puszcza napięcie w momencie pisania.
Emocja to energia w ruchu (e-motion). Jeśli pozwolisz jej przepłynąć odzyskasz życie.
Nie bądź spokojny. Bądź żywy.
